Info

wiek:

-

Jest mało prawdopodobne, by lata dziewięćdziesiąte w historii słowackiego kina uznane zostały za jego szczytowy okres. Produkcja filmowa gwałtownie spadła, a powstające filmy uznawano, nie tylko na Słowacji, za mało interesujące. Tym bardziej może dziwić fakt, że jeden z najbardziej utytułowanych reżyserów Słowacji, Martin Sulik, zadebiutował właśnie w tym okresie. Urodzony w 1962 roku filmowiec studiował na Wydziale Filmu i Telewizji Wyższej Szkoły Sztuk Dramatycznych w Bratysławie. Już w trakcie nauki wyreżyserował kilka krótkich filmów a jego średniometrażowy film Staccato, zdobył prestiżową nagrodę na festiwalu w hiszpańskim Gijon. Po zdobyciu dyplomu Sulikowi udało się w ciągu dziesięciu lat zrealizować pięć filmów pełnometrażowych, z których "Vsetko, co mam rad" (Wszystko, co lubię 1992) zdobył nominację do Oscara w kategorii Najlepszy Film Nieanglojęzyczny. W tym samym czasie pozostała część słowackiego przemysłu filmowego utknęła w martwym punkcie. Międzynarodowy sukces Sulíka wydaje się jeszcze bardziej niezwykły biorąc pod uwagę, że filmowiec ten jest wyraźnie reżyserem słowackim. Jego filmy najczęściej dotyczą tematów tożsamości, przynależności do miejsca i społeczności, badają słowacką wieś jako ostatni bastion pozytywnych wartości. W tym kontekście zadziwiająca staje się popularność obrazów Sulika w sąsiednich Czechach, które, po rozpadzie Czechosłowacji w 1993 roku, nie były szczególnie zainteresowane kulturą i losami Słowacji. W roku 2000 Słowacki Instytut Filmowy uhonorował Martina Sulika czyniąc go bohaterem pierwszego tomu Monografii Reżyserów Słowackich.