Poszkole.pl

standardowy opis, który umieszczam wszędzie:

Maggie, dla przyjaciół Megi. Z czasem doszło Dżekson. Teraz jest Megi Dżekson. Kocha trampki, słucha metalu, rock’a i punk rock’a, a muzyka jest dla niej całym światem. Przeszła fascynację glam rock’iem, rock’n’roll’em i ogólnie latami 80. (TAPIHRRR!!!). Żałuje, że nie mieszka w Szwecji. Czasem zachowuje się jak biedne, głupie emo, niekochane przez nikogo, innym razem pełna jest optymizmu cieszy się nawet na widok kwiatka w rowie, a jeszcze innym, i to najczęściej, ma wszystko w głębokim poważaniu i robi co chce. Wieśniak, uwielbia huśtawki i myśli, że wszystko jej się należy. Nikogo nie kocha, bo nikt nie zasługuje na jej miłość. Uwielbia robić nic. Twierdzi, że gry wypaczają psychikę, ogląda horrory, pochłania fast food’y. „Óczy siem”. Ma lęk wysokości, boi się myszy. Pisze pamiętnik i myśli, że dzięki temu jest fajna. Czyta poezję – najczęściej Micińskiego. Godzinami siedzi przed komputerem i uparcie twierdzi, że nie jest uzależniona. Nie wie, co chce robić w przyszłości, ogólnie nigdy nic nie wie i wcale się tym nie przejmuje. Nie myśli o przeszłości (PO CO ROZPAMIĘTYWAĆ TO, CO BYŁO? ZŁYCH RZECZY NIE WARTO PAMIĘTAĆ, A DOBRE I TAK JUŻ NIE WRÓCĄ…), nie martwi się przyszłością (czas pokaże). Wydaje jej się, że ma fajne życie, i ma racje – wydaje jej się. Czasem chciałaby być drugą Nancy Spungen, ale jakoś nie może znaleźć swojego Sid’a Vicious’a. Wie, że nic nie wie o życiu i nie chce wiedzieć więcej. Czasem zazdrości tym, co wiedzą. Pozuje do zdjęć przy kartonach, pod latarniami i śmietnikami oraz w innych dziwnych miejscach. Częściej robi sobie zdjęcia sama – jest tzw. autofotografem. Posiada gitarę akustyczną w ilości: 1. ale nie gra, bo nie. Lubi cmentarze i straszne historie, boi się duchów oraz wampirów. Sama uważa się za zombie, bo straciła życie, gdy spadła z krawężnika. Bywa, że bez większego powodu wkręca sobie krzywe fazy. Ogólnie podoba jej się to, jaka jest i ma gdzieś to, co myślą o niej inni.