Poszkole.pl

Płakała w samotności,
chcąc zapomnieć o miłości.
Patrzyła na jego zdjęcie,
które podarował jej w prezencie.
Kto by pomyślał, że ona jest smutna?
Jak zawsze chodziła z uśmiechem na ustach.
Czasami żyć już się nie chciało,
Tak bardzo jej go brakowało.
Nie widziała go długo,
choć nie mieszkał daleko.
Może właśnie to nasilało jej tęsknotę.
Czasami gdy była w domu sama,
chodziła jak obłąkana.
Zapłakana, rozczochrana, zamyślona.
Takim człowiekiem przez niego stała się ona.

Teraz już wiesz jak to jest.
Spędzać samotnie noce i dnie.
Mówiłeś, że nigdy nie będziesz sam,
że zawsze pod ręką przyjaciół swych masz,
a jednak życie w kość Ci dało,
przyjaciół po całym świecie rozwiało.
Teraz nie masz nikogo!
Musisz samotnie chodzić własną drogą.
I czasami zadajesz sobie pytanie:
- Gdzie przyjaciele? Przecież było ich tak wiele!?
Zbyt bardzo ich ceniłeś.
Za bardzo im wierzyłeś,
a oni Cię olali!
Inne drogi wybrali.
Mieliście wspólne plany wakacje, sylwester.
Lecz teraz będziesz sam

teraz jestem sama

Znowu samotnie rano się budzę
Znowu samotnie z problemami się trudzę
Znowu samotnie z żartów się śmieję
Znowu samotnie łzy gorzkie leję
Znowu samotnie na deszczu moknę
Znowu samotnie tego deszczu łykam kroplę
Znowu samotnie zasypiam wśród ciszy
Znowu samotnie... czy ktoś mnie usłyszy?
Czy ktoś usłyszy mego serca wołanie?
Czy ktoś odpowie? Czy nic się nie stanie?
Tak wiele miłości ze mnie ucieka...
Tak wiele miłości dla drugiego człowieka