When life offers you a dream so far beyond any of your expectations, it’s not reasonable to grieve w

avatar

 

 

Everybody’s born with some different thing at the core of their existence. And that thing, whatever it is, becomes like a heat source that runs each person from the inside. I have one too, of course. Like everybody else. But sometimes it gets out of hand. It swells or shrinks inside me, and it shakes me up. What I’d really like to do is find a way to communicate that feeling to another person. But I can’t seem to do it. They just don’t get it. Of course, the problem could be that I’m not explaining it very well, but I think it’s because they’re not listening very well. They pretend to be listening, but they’re not, really. So I get worked up sometimes, and I do some crazy things.

 

 

{wczoraj o 16:28}
Ściana.

21 stycznia 2017r. ♥

And babe I'm fist fighting with fire.
jest w związku z:

E tam... Odbij :)


            unbelievable.  she  stood  there,  giving  him  the  time  of  day  to  plead  his  case  as  if  he  even  deserved  it,  and  he  chose  to  sum  it  all  up  with  those  words?  he  couldn’t  do  it.  because  he  was  weak.  because  he  was  a  selfish  idiot  who  thought  he  could  make  a  promise  to  her,  run  away  the  day  he  was  supposed  to  keep  his  end  up,  and  then  not  contact  her  for  the  next  four  years.  he  couldn’t  do  anything  without  her  because  he  was  pathetic.  at  least  that  was  what  she  tried  to  tell  herself  over  and  over  as  he  stared  into  her  eyes,  waiting  for  some  kind  of  a  response.  she  stood,  at  the  moment,  somewhere  between  wanting  to  beat  his  face  into  a  wall,  and  wanting  to  hug  him  and  tell  him  all  he  missed.  he  was  still  stefan.  still  the  boy  who  held  her  when  she  cried,  who  always  made  her  smile,  who  always  made  her  feel  safe.  that  was  still  him.  it  was  her  that’d  seemingly  changed  over  the  years.  she  was  less  likely  to  trust  a  person.  she  was  tired,  defensive,  angry.  and  more  than  all  of  that,  she  was  a  mother.  she  was  responsible  for  this  tiny  human  who  never  had  a  father  because  he  was  too  busy  being  a  coward  to  even  call  hayley  back.  no,  no  stefan  wouldn’t  get  a  hug  or  the  truth.  he  was  lucky  he  got  to  see  her  at  all.  “ i  don’t  care.  i  don’t  care  about  what  you  need,  or  what  you  want.  i  don’t  care  about  your  life,  or  whether  you’ve  missed  me.  i  need  you  to  look  at  me  and  understand  that  i’m  being  completely  honest  when  i  say  i  do  not  care.  because  you  didn’t  care.  all  those  years  ago,  when  you  left  me  alone  with  nothing  but  a  pathetic  text,  you  didn’t  care  and  now  i  get  to  treat  you  with  the  same  respect.  so  if  you’re  done  talking  here,  i  think  you  should  go

 

Mój player!

Atrapa mp3 playera

Charlotte Evans 

25 years photographer

Ciągle się czuję tak, jakbym usiłowała stać się kimś innym. Jakbym próbowała znaleźć nowe miejsce, nowe życie, nową osobowość. To pewnie część dojrzewania, ale też próba określenia siebie na nowo. Stając się kimś innym, mogę się uwolnić od wszystkiego. Kiedyś poważnie wierzyłam, że mogę uciec od samej siebie - jeżeli tylko bardzo się postaram. Ale zawsze trafiałam w ślepą uliczkę. Dokądkolwiek zmierzałam, zawsze pozostawałam taka sama. To, czego ci brakuje, nigdy się nie zmienia. Może się zmienić otoczenie, ale wciąż pozostaję tą samą niekompletną osobą. Nęka mnie głód, którego nigdy nie zdołam zaspokoić.