Poszkole.pl

Zamiast się rozpisywać i zapowiadać, będę teraz po prostu pisała tutuły. Oto tytuł 3 części:

Kryształowe pióra

       Naiwna i głupia ? Tak, to by mnie najlepiej teraz określało. Czemu ja posłuchałam jakiegoś knypka w ciele mojego brata, który mi nawija o jakichś kamyczka i łapie za serce gadką o babci ?! Stary numer ! No ale może on mówił prawdę….

       Tego typu rozważania zajęły mi bite 2 godziny. Nawet (co jest do  mnie absolutnie nie podobne) nie zwróciłam uwagi na otaczające mnie miejsce.

       Dziwnie tutaj…. Trawa ma złoty odcień a drzewa fioletowe liście. Drzewo o liściach identycznych jak na jabłoni miało owoce w kształcie małych wieżyczek a jego sąsiad (który chyba miał być odpowiednikiem śliwki) ogromne i płaskie owoce łudząco podobne do krzywych rowerów.

       Sądząc po otaczających mnie głazach znajdowałam się w jakiejś kotlinie. Z dala dało się zobaczyć przebłyski słońca.

       Dziwne-pomyślałam- skąd tutaj słońce ?

       -Nie wiem co to jest ale się obudziło….-kątem ucha uchwyciłam głosy. Przyzwyczajona (o ile to możliwe) do „dziwnych” zjawisk niby to od niechcenia chwyciłam za kawałek drewna.

       -Kto tam-zawołałam oschłym i ostrym tonem.

       -No i co żeś narobił ?!-ktoś ciągle szeptał- Jesteśmy żołnierzami Herolda, a jeżeli przysyła cię Aberfort to zginiesz. Nikt nie może poznać naszej kryjówki.

       -Dopóki nie powiesz mi kim lub czym jesteś nie mamy o czym rozmawiać.-rzuciłam lekko odwracając się w stronę grubego drzewa przypominającego dąb.

       -No co ty, gryfów nie znasz ? To raczej ja lub, jak wolisz, my powinniśmy cię zapytać o to samo.

       -A więc to prawda, że Aberfort porwał młode dziecko ?

       -Ach… a więc to ciebie przysłał Herold.

       Uzyskawszy odwagę (lecz nie zaufanie) Spojrzałam na swego rozmówcę.

       Muszę przyznać że widząc po raz pierwszy w całej okazałości gryfa nie rozczarowałam się lekko mówiąc. Piękna głowa orła o dumnych, błękitnych oczach i białych piórach uniesiona była wysoko i szlachetnie. Opierzone ciało konia również śnieżnobiałe miałe nienaganne proporcje, a nogi zakończone pazurami o złotych końcówkach pięknie lśniły w słońcu. Ogon o złotym włosiu powiewał na wietrze a skrzydła (również złote) rozłożone były w pełnej gotowości do lotu.

       Dopiero gdy skończyłam się nim zachwycać zdałam sobie sprawę jak owo stworzenie stoi. Pochylone do przodu z mściwie zmrużonymi oczyma były gotowe do ataku.

       Nie za bardzo rozumiejąc dlaczego to robi postanowiłam zacząć dyskusję (innymi słowy bałam się okropnie jego pazurów, złotego dzioba i siły).

       -Nie przybyłam tu by was zgładzić. Przy was mam tyle samo siły co mrówka. –zwierzę zdawało się uspokajać- jestem wnuczką Danuty, kobieta która po opowieściach szanownego Herolda była waszą bohaterką. Chcę uwolnić brata. Reszta mnie niewiele obchodzi, bo jestem zbyt mała i umiem tyle co łoś. Jeżeli mi pozwolisz to chciałabym oddalić aby w spokoju ułożyć plan i nie działać po omacku.

       Chciałam się oddalić, ale coś mnie trzymało. Poczułam uścisk na szyi. Zobaczyłam serce które pozostawało wciąż w tym miejscu w którym przed chwilą stałam.

       W tym czasie na polankę wyszło jeszcze około dziesięciu gryfów. Każdy był inny, jeden czarny, inny złoty, inny kremowy, jeszcze inny żółty, brązowy, miedziany, srebrny, rudy, jasnobrązowy i piaskowy.

       -A więc jesteś godna naszego zaufania. Serce które masz na szyi odzwierciedla najskrytsze pragnienia, obawy i uczucia twojego serca i duszy. Twój umysł nie ma tam wstępu. Serce twojej babci będzie chciało cię zawsze ustosunkować do odczuć serca, może to być uciążliwe ale mimo wszystko ochroni cię przed złowrogimi i mrocznymi sercami. Jeżeli mi zaufasz i pocałujesz serce pomożemy ci.

       Serce w ułamku sekundy przycisnęło mi się do ust. A więc już będę wiedziała jak to działa. Eh, trzeba się będzie przyzwyczaić…

       Na prawdziwym sercu poczułam nieprzyjemne mrowienie. Ręce i nogi zaczęły mi się niekontrolowanie trząść tępy ból głowy zdawał się drzeć na całe gardło. Umysł ratował się jak mógł.

       Nawet się nie zorientowałam że minęło dokładnie 5 minut.

       Wstałam. Ale o dziwo nie na własnych nogach a na ich ehm, ’’odpowiednikach”.  Byłam kryształowym gryfem. No, znaczy się nie byłam przezroczysta, ale moja biel zdawała się być „łysa”. Normalnie świeciłam ! A mój dziób był…. I tutaj powinnam była się przerazić-SZKARŁATNY ! MIAŁAM CZERWONY DZIÓB, STOPY I OGON !

       -Zaufałaś nam. A więc możesz poznać nasze imiona.

Ja jestem Derena, to jest Hermes, Filozos, Septus, Nikodema, Gemen, Asteria, Korezjusz, Mitologia i Katos.

       Gryf o imieniu Katos miał nieprzyjemnie czarne pióra i wredne, złowrogie spojrzenie.

       No, -pomyślałam- przynajmniej na jego zaufanie uczciwie sobie zapracuję.